ข้อมูลทั่วไป ชนเผ่ามอแกน ชนเผ่ามอแ

ข้อมูลทั่วไป



ชนเผ่ามอแกน ชนเผ่ามอแกน เป็นชาวเลกลุ่มหนึ่ง ที่รู้จักกันในนามยิปซีทะเล สืบเชื้อสายมาจากโปโตมาเลซึ่งร่อนเร่อยู่ในทะเลอันดามัน มากว่า 100 ปี อาศัยอยู่ตามหมู่เกาะ และชายฝั่งทะเลตั้งแต่หมู่เกาะมะริดในเมียร์ม่า ลงไปทางใต้และทางตะวันออกในหมู่เกาะของทะเลซูลู ในประเทศฟิลิปินส์ รวมถึงชายฝั่งของประเทศมาเลเซีย และอินโดนีเซียด้วย ในหมู่เกาะมะริดในเมียนมาร์ยังมีประชากรมอแกนอีกนับพัน พม่าเรียกมอแกนว่า ซลัง เซลัง หรือ ซาเลา (Selon) สันนิษฐานว่า คำนี้คงจะมาจากคำว่าฉลางหรือถลาง ซึ่งเป็นชื่อโบราณของภูเก็ต (Junk Selon) ซึ่งเป็นบริเวณที่มีชาวเลมาชุมนุมกันอยู่มากในสมัยก่อนอยู่ในทะเล ซึ่งเป็นตำนานเรื่องเล่าของชาวมอแกน

ชนเผ่ามอแกน เป็นกลุ่มชาติพันธ์ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ตามเกาะในบริเวณภาคใต้ของไทย มีรูปแบบของวิถีชีวิต ขนบธรรมเนียม ประเพณี วัฒนธรรม ความเชื่อ รวมทั้งค่านิยมที่มีเอกลักษณ์เฉพาะเป็นของตนเอง ใช้ชีวิตเดินทางเคลื่อนย้ายถิ่น ทำมาหากินอยู่ในบริเวณเขตทะเลอันดามัน ชีวิตส่วนใหญ่ของชาวมอแกน อาศัยอยู่บนเรือที่พวกเขาเรียกว่า “กำบาง” หากินกับทะเล งมหอย ตกปลา จับปูและสัตว์ทะเลต่างๆ อาหารหลัก คือเผือกมัน มีวิถีชีวิตที่สอดคล้องกับฤดูกาล จากอิทธิพลของลมมรสุมในฤดูมรสุมตะวันตกเฉียงเหนือ (เดือนพฤษภาคม-เดือนพฤศจิกายน) ซึ่งมีคลื่นลมจัด ชาวมอแกนจะอพยพขึ้นมาสร้างบ้านเรือนตามเกาะ หรือบริเวณชายหาดที่มีอ่าวกำบังคลื่นลมเพื่อหลบลมพายุ

ภาษา

ภาษมอแกน หรือ ภาษามอเก็น ภาษาเมาเก็น ภาษาบาซิง หรือ เซลุง, ซาลอง, ซะโลน และชาวเกาะ เป็นภาษาในตระกูลภาษาออสโตรนีเชียน ภาษามาลาโย-โพโลนีเชียน สาขามาเลย์อิกซึ่งพูดกันทางใต้ของประเทศพม่าลงมา ตั้งแต่เมืองมะริดลงมาทางใต้ พบมากในบริเวณเกาะของพม่าภาคใต้ และคาบสมุทรเมกุย ไปจนถึงจังหวัดระนอง จังหวัดพังงา จังหวัดภูเก็ต จังหวัดกระบี่ ของประเทศไทย ใกล้เคียงกับภาษามอเกลน และมีความสัมพันธ์กับ ภาษาอูรักลาโอ้ย เรียงประโยคแบบประธาน-กริยา-กรรม จากตระกูลภาษาออสโตรนีเชียนที่มอแกนใช้ มอแกนมีภาษาพูดเป็นของตัวเองตั้งแต่บรรพบุรุษแล้ว ไม่มีภาษาเขียนเป็นของตัวเอง ส่วนใหญ่จะใช้ภาษาเขียนเป็นภาษาไทย ภาษายาวี พม่า และมาเลย์ หรือการบันทึกโดยตัวอักษร ดังนั้นประวัติความเป็นมาตำนาน นิทาน ความรู้พื้นบ้านในด้านต่างๆ ของชาวเลจึงมีการบันทึกไว้ในระยะหลังๆ ชาวเลเริ่มชีมชับวัฒนธรรมและภาษาไทยมากขึ้น ส่วนวัฒนธรรมตั้งเดิมก็ถูกละเลยและค่อยๆ สูญหายไป เด็กชาวเลอูรักลาโว้ยรุ่นใหม่ในชุมชนราไวย์ จังหวัดภูเก็ดหันมาใช้ภาษาไทยปักษ์ใต้กันแทบทั้งนั้น แม้แต่การสื่อสารพูดคุยกันในครอบครัว ก็ใช้ภาษาไทยเป็นหลัก

วิถีชีวิต และลักษณะบ้านเรือน

วิถีชีวิต
ชาวมอแกนยังคงหากินกับทะเลเหมือนเช่นบรรพบุรุษ และเนื่องจากชาวมอแกนเป็นคนกลุ่มน้อย เป็นคนไม่มีสัญชาติ และไม่มีเชื้อชาติ ชาวมอแกนไม่มีความรู้ ไม่ได้รับการศึกษาทำให้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ชาวมอแกนยังคงเป็นปัญหาชนกลุ่ม น้อยของประเทศไทย และเพื่อให้ชาวมอแกนมีความรู้ สามารถติดต่อสื่อสารกับคนไทยได้ อย่างถูกต้องและเข้าใจ วิถีชีวิตของชาวมอแกน อาศัยการนับเวลาจะสังเกตจากดวงจันทร์

ลักษณะบ้านเรือน
บ้านเรือนของชาวมอแกน ยังคงอนุรักษ์ความเป็นดั้งเดิมคือมุงด้วยหลังคาจาก พออาศัยอยู่ได้ไม่เดือดร้อน อยู่อย่างพอเพียงด้วยการหาหอย หาปลา นำมาทำเป็นอาหาร เรือ หรือ “ก่าบาง” เป็นสิ่งจำเป็นในชีวิตของมอแกน เป็นทั้งพาหนะ เครื่องมือทำมาหากิน บ้านพักอาศัย และบ่อยครั้งเป็นที่เกิดและที่ตายของมอแกน ก่าบางมีเอกลักษณ์ที่โดดเด่นคือมี “ง่าม” หรือรอยหยักเว้าที่หัวเรือและท้ายเรือ ประโยชน์ใช้สอยของง่ามที่หัวและท้ายเรือก็คือเป็นที่ปีนและก้าวขึ้นลงเรือ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมอแกนลงทะเลเพื่อว่ายน้ำและดำน้ำ การขึ้นเรือทางข้างเรือที่มีกราบทำด้วยไม้ระกำเป็นไปได้ยากเพราะไม้ระกำที่ เสียบต่อกันด้วยซี่ไม้ไผ่นั้นไม่แข็งแรงพอที่จะรับน้ำหนักคนโหนขึ้น ง่ามมีประโยชน์สำหรับเป็นที่จับยึดเวลาลากเรือขึ้นและลงหาด และนักมานุษยวิทยายังให้ความหมาย ของง่ามเรือในเชิงสัญลักษณ์ซึ่งสะท้อนคุณลักษณะของมนุษย์ คือ มีปากและมีทวาร เรือเป็นเสมือนมนุษย์คนหนึ่ง คำเรียกส่วนต่างๆ ของเรือ ก็มาจากคำเรียกอวัยวะในร่างการของคน เช่น หละแก้ (ท้อง) ตะบิน (แก้ม) ตู่โก๊ะ (คอ) บ่าฮ้อย (ไหล่) ตะบิ้ง (ซี่โครง) เป็นต้น แต่ในปัจจุบันชาวเลก็เริ่มสร้างบ้านเรือนเลียนแบบคนบนฝั่ง เป็นแบบถาวร โดยใช้ไม้จากป่าชายเลน เช่นไม้โกงกาง หลังคามุงจาก กั้นฝาด้วยจากหรือไม้ไผ่ การดำรงชีพของชาวเลหลัก ๆ ยังคงพึ่งพาการ “จับปลา” ทำประมงน้ำตื้น และที่เสริมเข้ามาในยุคหลัง ๆ ก็คือ “รับจ้างนายทุน” งมสิ่งของในทะเล เช่น เปลือกหอยแปลก ๆ หรือรับจ้างทั่วไป ที่เห็นกันอยู่ไม่ใช่เรือไม้ระกำ (ไม้ระกำมีลักษณะเป็นท่อนเล็กเรียวแบบต้นอ้อย) สมัยนี้มอแกนใช้ไม้กระดานทำเรือกันหมดแล้ว เรือไม้ระกำเหลือเพียงไม่กี่ลำในพม่า มอแกนส่วนใหญ่เลิกใช้ไม้ระกำเสริมกราบเรือแล้ว เพราะไม้ระกำมีอายุใช้งานเพียง 3-6 เดือนเท่านั้น มอแกนหันมาใช้ไม้กระดานเนื่องจากมีความคงทน ใช้ได้นานหลายปี ส่วนมากเรือนั้นใช้ได้นานหลายสิบปี และบางทียังสืบทอดมาถึงรุ่นลูกหลานด้วย หลังจากที่มอแกนหันมาใช้ไม้กระดาน ใบเรือก็หมดประโยชน์ใช้สอยไปด้วย เนื่องจากเรือไม้กระดานมีน้ำหนักมาก ต้องขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์ แม้ว่าจะเริ่มซึมซับค่านิยมทางวัตถุมากขึ้นเรื่อยๆ

วัฒนธรรมประเพณี

ในด้านของสังคมการครองเรือน ชายหญิงมอแกนมักจะแต่งงานอยู่กินตั้งแต่อายุยังน้อย ยึดประเพณีผัวเดียวเมียเดียว จะไม่เปลี่ยนคู่ครองนอกจากสามีหรืออภรรยาเสียชีวิตลง หรือมีปัญหาขัดแย้งกันอย่างรุนแรงจึงแยกจากกัน ลูกๆ ถือเป็นสิ่งสำคัญในครอบครัว มอแกนแต่ละครอบครัวจะมีลูกประมาณ 2-5 คน เนื่องจากความห่างไกลจากการบริการ พื้นฐานสาธารณสุขทำให้จำนวนประชากรมอแกนค่อนข้างจะคงที่

ประเพณีการแต่งงาน

หนุ่มสาวชาวมอแกนเมือมีความรักต่อกันก็จะมีการจีบกันที่เหมือนๆ กับหนุ่มสาวทั่วไป โดยการที่ฝ่ายชายจะเป็นฝ่ายที่แสดงความสามารถ หรือเรียกร้องความสนใจให้กับฝ่ายหญิงเพื่อดึงดูดให้ฝ่ายหญิงสนใจตัวเอง สำหรับการแต่งงานของชาวมอแกนจะถือว่าไม่มีเลยก็ว่าได้เพราะการแต่งงานของเขา ไม่มีอะไรมากมายก

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ข้อมูลทั่วไป ชนเผ่ามอแกนชนเผ่ามอแกนเป็นชาวเลกลุ่มหนึ่งที่รู้จักกันในนามยิปซีทะเลสืบเชื้อสายมาจากโปโตมาเลซึ่งร่อนเร่อยู่ในทะเลอันดามันมากว่า 100 ปีอาศัยอยู่ตามหมู่เกาะและชายฝั่งทะเลตั้งแต่หมู่เกาะมะริดในเมียร์ม่าลงไปทางใต้และทางตะวันออกในหมู่เกาะของทะเลซูลูในประเทศฟิลิปินส์รวมถึงชายฝั่งของประเทศมาเลเซียและอินโดนีเซียด้วยในหมู่เกาะมะริดในเมียนมาร์ยังมีประชากรมอแกนอีกนับพันพม่าเรียกมอแกนว่าซลังเซลังหรือซาเลา (Selon) สันนิษฐานว่าคำนี้คงจะมาจากคำว่าฉลางหรือถลางซึ่งเป็นชื่อโบราณของภูเก็ต (อีเมลขยะ Selon) ซึ่งเป็นบริเวณที่มีชาวเลมาชุมนุมกันอยู่มากในสมัยก่อนอยู่ในทะเลซึ่งเป็นตำนานเรื่องเล่าของชาวมอแกน ชนเผ่ามอแกนเป็นกลุ่มชาติพันธ์ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ตามเกาะในบริเวณภาคใต้ของไทยมีรูปแบบของวิถีชีวิตขนบธรรมเนียมประเพณีวัฒนธรรมความเชื่อรวมทั้งค่านิยมที่มีเอกลักษณ์เฉพาะเป็นของตนเองใช้ชีวิตเดินทางเคลื่อนย้ายถิ่นทำมาหากินอยู่ในบริเวณเขตทะเลอันดามันชีวิตส่วนใหญ่ของชาวมอแกนอาศัยอยู่บนเรือที่พวกเขาเรียกว่า "กำบาง" หากินกับทะเลงมหอยตกปลาจับปูและสัตว์ทะเลต่าง ๆ อาหารหลักคือเผือกมันมีวิถีชีวิตที่สอดคล้องกับฤดูกาลจากอิทธิพลของลมมรสุมในฤดูมรสุมตะวันตกเฉียงเหนือ (เดือนพฤษภาคม-เดือนพฤศจิกายน) ซึ่งมีคลื่นลมจัดชาวมอแกนจะอพยพขึ้นมาสร้างบ้านเรือนตามเกาะหรือบริเวณชายหาดที่มีอ่าวกำบังคลื่นลมเพื่อหลบลมพายุภาษาภาษมอแกนหรือภาษามอเก็นภาษาเมาเก็นภาษาบาซิงหรือเซลุง ซาลอง ซะโลนและชาวเกาะเป็นภาษาในตระกูลภาษาออสโตรนีเชียนภาษามาลาโยโพโลนีเชียนสาขามาเลย์อิกซึ่งพูดกันทางใต้ของประเทศพม่าลงมาตั้งแต่เมืองมะริดลงมาทางใต้พบมากในบริเวณเกาะของพม่าภาคใต้และคาบสมุทรเมกุยไปจนถึงจังหวัดระนองจังหวัดพังงาจังหวัดภูเก็ตจังหวัดกระบี่ของประเทศไทยใกล้เคียงกับภาษามอเกลนและมีความสัมพันธ์กับภาษาอูรักลาโอ้ยจากตระกูลภาษาออสโตรนีเชียนที่มอแกนใช้เรียงประโยคแบบประธาน-กริยา-กรรมมอแกนมีภาษาพูดเป็นของตัวเองตั้งแต่บรรพบุรุษแล้วไม่มีภาษาเขียนเป็นของตัวเองส่วนใหญ่จะใช้ภาษาเขียนเป็นภาษาไทยภาษายาวีพม่าและมาเลย์หรือการบันทึกโดยตัวอักษรดังนั้นประวัติความเป็นมาตำนานนิทานความรู้พื้นบ้านในด้านต่าง ๆ ของชาวเลจึงมีการบันทึกไว้ในระยะหลัง ๆ ชาวเลเริ่มชีมชับวัฒนธรรมและภาษาไทยมากขึ้นส่วนวัฒนธรรมตั้งเดิมก็ถูกละเลยและค่อย ๆ สูญหายไปเด็กชาวเลอูรักลาโว้ยรุ่นใหม่ในชุมชนราไวย์จังหวัดภูเก็ดหันมาใช้ภาษาไทยปักษ์ใต้กันแทบทั้งนั้นแม้แต่การสื่อสารพูดคุยกันในครอบครัวก็ใช้ภาษาไทยเป็นหลักวิถีชีวิตและลักษณะบ้านเรือนวิถีชีวิตชาวมอแกนยังคงหากินกับทะเลเหมือนเช่นบรรพบุรุษและเนื่องจากชาวมอแกนเป็นคนกลุ่มน้อยเป็นคนไม่มีสัญชาติและไม่มีเชื้อชาติชาวมอแกนไม่มีความรู้ไม่ได้รับการศึกษาทำให้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ชาวมอแกนยังคงเป็นปัญหาชนกลุ่มน้อยของประเทศไทยและเพื่อให้ชาวมอแกนมีความรู้สามารถติดต่อสื่อสารกับคนไทยได้อย่างถูกต้องและเข้าใจวิถีชีวิตของชาวมอแกนอาศัยการนับเวลาจะสังเกตจากดวงจันทร์ ลักษณะบ้านเรือน บ้านเรือนของชาวมอแกนยังคงอนุรักษ์ความเป็นดั้งเดิมคือมุงด้วยหลังคาจากพออาศัยอยู่ได้ไม่เดือดร้อนอยู่อย่างพอเพียงด้วยการหาหอยหาปลานำมาทำเป็นอาหารเรือหรือ "ก่าบาง" เป็นสิ่งจำเป็นในชีวิตของมอแกนเป็นทั้งพาหนะเครื่องมือทำมาหากินบ้านพักอาศัยและบ่อยครั้งเป็นที่เกิดและที่ตายของมอแกนก่าบางมีเอกลักษณ์ที่โดดเด่นคือมี "ง่าม" หรือรอยหยักเว้าที่หัวเรือและท้ายเรือประโยชน์ใช้สอยของง่ามที่หัวและท้ายเรือก็คือเป็นที่ปีนและก้าวขึ้นลงเรือโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมอแกนลงทะเลเพื่อว่ายน้ำและดำน้ำการขึ้นเรือทางข้างเรือที่มีกราบทำด้วยไม้ระกำเป็นไปได้ยากเพราะไม้ระกำที่เสียบต่อกันด้วยซี่ไม้ไผ่นั้นไม่แข็งแรงพอที่จะรับน้ำหนักคนโหนขึ้นง่ามมีประโยชน์สำหรับเป็นที่จับยึดเวลาลากเรือขึ้นและลงหาดและนักมานุษยวิทยายังให้ความหมายของง่ามเรือในเชิงสัญลักษณ์ซึ่งสะท้อนคุณลักษณะของมนุษย์คือมีปากและมีทวารเรือเป็นเสมือนมนุษย์คนหนึ่งคำเรียกส่วนต่าง ๆ ของเรือก็มาจากคำเรียกอวัยวะในร่างการของคนเช่นหละแก้ (ท้อง) ตะบิน (แก้ม) ตู่โก๊ะ (คอ) บ่าฮ้อย (ไหล่) ตะบิ้ง (ซี่โครง) เป็นต้นแต่ในปัจจุบันชาวเลก็เริ่มสร้างบ้านเรือนเลียนแบบคนบนฝั่งเป็นแบบถาวรโดยใช้ไม้จากป่าชายเลนเช่นไม้โกงกางหลังคามุงจากกั้นฝาด้วยจากหรือไม้ไผ่การดำรงชีพของชาวเลหลักๆ ยังคงพึ่งพาการ "จับปลา" ทำประมงน้ำตื้นและที่เสริมเข้ามาในยุคหลังๆ ก็คือ "รับจ้างนายทุน"งมสิ่งของในทะเลเช่นเปลือกหอยแปลกๆ หรือรับจ้างทั่วไปที่เห็นกันอยู่ไม่ใช่เรือไม้ระกำ (ไม้ระกำมีลักษณะเป็นท่อนเล็กเรียวแบบต้นอ้อย) สมัยนี้มอแกนใช้ไม้กระดานทำเรือกันหมดแล้วเรือไม้ระกำเหลือเพียงไม่กี่ลำในพม่ามอแกนส่วนใหญ่เลิกใช้ไม้ระกำเสริมกราบเรือแล้ว 3-6 เพราะไม้ระกำมีอายุใช้งานเพียงเดือนเท่านั้นมอแกนหันมาใช้ไม้กระดานเนื่องจากมีความคงทนใช้ได้นานหลายปีส่วนมากเรือนั้นใช้ได้นานหลายสิบปีและบางทียังสืบทอดมาถึงรุ่นลูกหลานด้วยหลังจากที่มอแกนหันมาใช้ไม้กระดานใบเรือก็หมดประโยชน์ใช้สอยไปด้วยเนื่องจากเรือไม้กระดานมีน้ำหนักมากต้องขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์แม้ว่าจะเริ่มซึมซับค่านิยมทางวัตถุมากขึ้นเรื่อย ๆวัฒนธรรมประเพณี ในด้านของสังคมการครองเรือนชายหญิงมอแกนมักจะแต่งงานอยู่กินตั้งแต่อายุยังน้อยยึดประเพณีผัวเดียวเมียเดียวจะไม่เปลี่ยนคู่ครองนอกจากสามีหรืออภรรยาเสียชีวิตลงหรือมีปัญหาขัดแย้งกันอย่างรุนแรงจึงแยกจากกันลูก ๆ ถือเป็นสิ่งสำคัญในครอบครัวมอแกนแต่ละครอบครัวจะมีลูกประมาณ 2-5 คนเนื่องจากความห่างไกลจากการบริการพื้นฐานสาธารณสุขทำให้จำนวนประชากรมอแกนค่อนข้างจะคงที่ ประเพณีการแต่งงาน หนุ่มสาวชาวมอแกนเมือมีความรักต่อกันก็จะมีการจีบกันที่เหมือน ๆ กับหนุ่มสาวทั่วไปโดยการที่ฝ่ายชายจะเป็นฝ่ายที่แสดงความสามารถหรือเรียกร้องความสนใจให้กับฝ่ายหญิงเพื่อดึงดูดให้ฝ่ายหญิงสนใจตัวเองสำหรับการแต่งงานของชาวมอแกนจะถือว่าไม่มีเลยก็ว่าได้เพราะการแต่งงานของเขาไม่มีอะไรมากมายก

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

Thailand ข้อมูลทั่วไปชนเผ่ามอแกนชนเผ่ามอแกนชาวเลเป็นที่รู้จักกันในนามกลุ่มหนึ่งยิปซีทะเล มากว่า 100 ปีอาศัยอยู่ตามหมู่เกาะ ประเทศฟิในลิปินส์รวมถึงชายฝั่งของประเทศมาเลเซียและอินโดนีเซียด้วย เรียกมอพม่าแกนว่าได้ซเซลังลังหรือซาเลา (Selon) ว่าได้คำสันนิษฐานนี้คงจะมาจากเนชั่คำว่าได้ฉลางหรือผู้บาดเจ็บถลางซึ่งเป็นชื่อโบราณของภูเก็ต (Junk Selon) รูปแบบมีของวิถีชีวิตขนบธรรมเนียมประเพณีวัฒนธรรมความเชื่อ ใช้ชีวิตเดินทางเคลื่อนย้ายถิ่น ส่วนใหญ่ชีวิตของชาวมอแกนอาศัยขณะนี้บนเรือที่พวกเขาเรียกว่าได้ "กำบาง" กับทะเลหากินงมหอยตกปลาจับปูและสัตว์ทะเลต่างๆอาหารหลักคือเผือกมันมีวิถีชีวิตที่สอดคล้องกับฤดูกาล (เดือนพฤษภาคม - เดือนพฤศจิกายน) ซึ่งมีคลื่นลมจัด มอภาษาหรือเก็นภาษาเมาเก็นภาษาบาซิงหรือเซคุณลุง, ซาลอง, โลนและซะชาวเกาะเป็นภาษาในตระกูลภาษาออสโตรนีเชียนภาษามาลาโย - โพโลนีเชียน ตั้งแต่เมืองมะริดลงมาทางใต้พบมากในบริเวณเกาะของพม่าภาคใต้และคาบสมุทรเมกุยไปจนถึงจังหวัดระนองจังหวัดพังงาจังหวัดภูเก็ตจังหวัดกระบี่ของประเทศไทยใกล้เคียงกับภาษามอเกลนและมีความสัมพันธ์กับภาษาอูรักลาโอ้ย เรียงประโยคแบบประธาน - กริยา - กรรม ภาษาเขียนไม่มีเป็นของตัวเองส่วนใหญ่จะใช้ภาษาเขียนเป็นภาษาไทยภาษายาวีพม่าและมาเลย์หรือหัวเรื่อง: การบันทึกโดยตัวอักษรดังนั้นประวัติความเป็นมาตำนานนิทานพื้นบ้านความรู้ในด้านต่างๆ สูญหายไป ภาษาไทยใช้เป็นหลักก็วิถีชีวิต ไม่มีคนเป็นสัญชาติและไม่มีเชื้อชาติชาวมอแกนไม่มีความรู้ ของประเทศไทยน้อยตั้งขึ้นและเพื่อให้ชาวมอแกนมีความรู้สามารถติดต่อสื่อสารกับคนไทยได้อย่างถูกคุณต้องและเข้าใจวิถีชีวิตของชาวมอแกน อาศัยขณะนี้พอไม่ได้เดือดร้อนขณะนี้อย่างพอเพียงด้วยหัวเรื่อง: การหาหอยหาปลานำมาทำเป็นอาหารหรือเรือ "ก่าบาง" สิ่งจำเป็นเป็นในชีวิตของมอแกนเป็นทั้งพาหนะเครื่องมือทำมาหากินบ้านพักอาศัย มีบางก่าเอกลักษณ์ที่โดดเด่นคือมี "ง่าม" และนักมานุษยวิทยายังให้ความหมาย มีปากคือมีและทวารเรือเป็นเสมือนมนุษย์คนหนึ่งคำเรียกส่วนต่างๆของเรือ เช่นหละแก้ (ท้อง) ตะบิน (แก้ม) ตู่โก๊ะ (คอ) บ่าฮ้อย (ไหล่) ตะบิ้ง (ซี่โครง) เป็นต้น เป็นแบบถาวรโดยใช้ไม้จากเนชั่ป่าชายเลนเช่นไม้โกงกางหลังคามุงจากเนชั่กั้นฝาด้วยจากเนชั่หรือไม้ไผ่หัวเรื่อง: การดำรงชีพของชาวเลหลัก ๆ ยังคงพึ่งพาหัวเรื่อง: การ "จับปลา" ทำประมงคุณน้ำตื้นและที่เสริมเข้ามาในยุคหลัง ๆ ก็คือ "รับจ้างนายทุน" สิ่งของมงในทะเลเช่นเปลือกหอยแปลก ๆ หรือรับจ้างทั่วไปที่เห็นกันขณะนี้ไม่ใช่เรือไม้ระกำ เพราะไม้ระกำมีอายุใช้งานเพียง 3-6 เดือนเท่านั้น นานหลายใช้ได้ปีส่วนมากเรือนั้นใช้ได้นานหลายสิบปี ที่มอหลังจากแกนหันมาใช้ไม้แผนใบเรือก็หมดประโยชน์ใช้สอยไปด้วย ต้องขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์ ยึดประเพณีผัวเดียวเมียเดียว ๆ ถือที่คุณลูกเป็นสิ่งสำคัญในครอบครัวมอแกนแต่ละครอบครัวจะมีที่คุณลูกประมาณ 2-5 คนเนื่องจากความห่างไกลจากการบริการ กับหนุ่มสาวทั่วไป ไม่มีอะไรมากมายก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

一般信息摩根摩根部落部落是在一组被称为海上吉普赛人来自马来西亚的安达曼海波托，徘徊在群岛100年生活。南方和东部的岛屿，在菲律宾苏禄海，包括马来西亚和印尼的海岸。缅甸人口在Mergui群岛也有成千上万的摩根·摩根说，缅甸正在运行或细胞。（这是假定Selon）一词在ฉลาง或这是普吉岛的古称），帐号的垃圾Selon聚集区，许多昔日的渔民在海上。社区的神话故事

莫肯民族部落定居点是在岛上有泰国南部地区的生活方式，传统文化信仰、价值只属于自己的独特的生活生计在安达曼海的大部分地区，社区他们住在船上的生活称为“锦”钓鱼的钓鱼抓螃蟹的海洋动物的主要食物是各种海洋芋头符合季节的生活（十一）月安排，风浪移民社区。岛上的房屋海湾的海滩或遮风避风暴


，语言或语言来采访摩根杆菌垫片或垫片语言语言了，叔叔，SE）岛上居民。马龙和阿尔泰语系语言。语言、奥、宝冠、罗尼马来酸酐，主要谈论缅甸南部。从城市南部丹发现在缅甸附近岛屿、半岛南部魁普吉岛泰国攀牙府附近，ภาษามอเกลน关系动词的句子排序ภาษาอูรักลาโอ้ย总统行为从语言的使用、奥尼摩根。没有自己的文字。主要用于书面语和马来语、缅甸ภาษายาวี字母记录民间传说，历史方面的知识在各种文化和语言更开始架构被忽视的文化部分，逐渐丢失，是新一代的孩子在社区Rawai渔民泰国南部普吉岛省的使用几乎没有鳞片。泰国主要使用



家庭生活和生活方式！社区与海洋祖先一样也很棘手。由于社区和少数人没有国籍，没有种族社区都不知道。泰国的社区，使知识。与人沟通的方式，了解正确的时间计数，观察社区依靠月光
房屋的特点

莫肯人的家园传统的保守化，从屋顶พออาศัย活了是足够的食物，找到鱼船或贝壳做的“旧”是生活中必不可少的摩根。家庭和工作设备经常发生的是，摩根去世。他有一些独特的“两齐”船头和船尾凹尤其是当摩根到海里游泳和潜水。船在船的前方的提升将是困难的，因为木材木材破碎的破碎连接插头，不足以把人竹挂重量